Ervaringen

Roos Schweigmann – augustus 2016 t/m januari 2017

‘Dokter in Suriname’. Via via hoorde ik van de mogelijkheid om te werken als arts in Nickerie en kwam ik op deze site terecht. Inmiddels ben ik net terug na een halfjaar gewerkt te hebben als dokter in Suriname, en aan iedereen die twijfelt wil ik via deze weg zeggen.. DOEN!
Dokter in Suriname betekent veel verschillende patiëntproblematiek: van eczeem op de pink tot aan grote trauma’s, daarnaast ook veel liggen aan het zwembad, veel gezelligheid, ‘no spang’, mooie tripjes het binnenland in, djogo’s (=bier) drinken met collega’s, specialisten, verpleging, relaxen in de hangmat.
Je werkt met name op de SEH, soms sta je op de ‘mannen’ dan wel ‘vrouwen’ zaal. Tijdens avond en nachtdiensten ben je naast SEH  verantwoordelijk voor de patiënten op zaal en als enige arts aanwezig in het ziekenhuis. Klinkt en is een grote verantwoordelijkheid, maar in de praktijk over het algemeen goed te doen en erg leuk. Daarbij is er altijd een collega ‘back up’, welke je kunt bellen wanneer het echt te druk wordt.
Dit was mijn eerste baan. In onze groep waren wisselend mensen die al werkervaring hadden en nog niet. Sommigen wilden net als ik in de toekomst huisarts worden, maar ook anesthesie, gynaecologie, tropengeneeskunde, of waren er nog niet over uit. Ik denk werken in Nickerie voor elk specialisme een goede basis vormt. Buiten dat je met elk specialisme te maken krijgt op de SEH, zijn er veel mogelijkheden tot verdieping in het gebied van je interesse. Er is bijvoorbeeld mogelijkheid mee te doen op OK, met bevallingen etc. De werktijden zijn gunstig (dagdiensten van 7.30-14.45 middag 14.45-21.45, nacht 21.45-7.30, waarin je vaak wel een paar uurtjes kunt slapen). De specialisten zijn voornamelijk gepensioneerde artsen uit Nederland, met grote hoeveelheden kennis en ervaring die ze graag willen overdragen. De internisten en kinderarts komen uit Cuba en zijn ook erg leuk om mee samen te werken.
Buiten werk om ging ik 2x per week naar tennisles en deed ik yoga bij een Surinaamse man thuis. Elke doordeweekse dag om 17.30 gingen alle meubels in zijn huis aan de kant en mocht iedereen die daar zin in had aanhaken bij zijn dagelijkse yoga sessie. Dit soort taferelen zijn typerend voor de Surinaamse bevolking. Ik heb de mensen ervaren als erg gastvrij, gezellig en leuk in de omgang. Er was altijd tijd voor een drankje, hapje, dansje, goed gesprek.
Dit terwijl je tijdens werk ook de andere kant meemaakt. Je moet niet zelden een politieverklaring invullen voor een vrouw die slachtoffer is van huiselijk geweld. Er komen tieners die ‘paraquat’ hebben ingenomen, een landbouwgif waar geen antidotum voor is, kleine hoeveelheden kunnen al dodelijk zijn. Vaak impulsieve daden, wanneer hun relatie is uit gegaan bijvoorbeeld.
Ik heb voordat ik voor Nickerie solliciteerde getwijfeld over Paramaribo. Het is er drukker/levendiger, ik ben er veel geweest in weekenden en met uitstapjes. Toch ben ik zelf heel erg blij dat ik in Nickerie heb gewoond en gewerkt. Het is er klein en gezellig, mensen kennen elkaar, je bent niet de 1000e stagiare/arts, maar 1 van de 7-8 basisartsen, en vormt een hecht team met collega’s, verpleegkundigen, specialisten. Toeristen komen er bijna niet, behalve als tussenstop voor Bigi Pan. Je kunt er niet elke donderdag naar de Tequila bar zoals in Paramaribo, maar wel dagelijks gezellig borrelen, zwemmen, sporten, naar de markt, en in het weekend dansen in de Lounge met uitzicht over de zeedijk.
Je hebt naast werk genoeg tijd voor uitstapjes in vakantie dagen/weekenden. Bigi pan is dichtbij en erg leuk! Hutjes midden op het meer in een mooi natuurreservaat met o.a. flamingo’s en ’s ochtends vanuit je hangmat zonsopgang over het water. Ook Voltzberg, Brownsberg en boven Suriname rivier zijn echte aanraders. Het binnenland van Suriname is echt prachtig. Zo mooi groen, aapjes, slangen, mooie vogels. Voor iedereen die dit avontuur nog tegemoet gaat, ik ben super jaloers!

 

Rianne Kofman – januari t/m juli 2015

In januari 2015 zette ik, na een mooie reis van 3 maanden door Zuid-Amerika, voor het eerst voet op Surinaamse grond. En dat zou niet de laatste keer zijn…

Ik begon met werken in het mooie streekziekenhuis van de hoofdstad van district Nickerie; Nieuw Nickerie. Diensten op de eerste hulp (dag, middag en nachtdiensten) en af en toe een weekje op de interne vrouwen of mannenzaal. Na een jaar werken op een Nederlandse neurologie afdeling was dat wel even wennen, maar als je met de flow meegaat is het ook zo normaal. Normaal dat je iemand met een verdenking CVA naar Paramaribo moet sturen om een CT te laten maken, normaal dat soms het reagens voor de tropinine’s op zijn, dat niet alle medicatie aanwezig is… En ga zo maar door. Overigens is er nu wel een CT scan in Nickerie aanwezig! Dus dat scheelt weer… Het leven in Suriname werkt het zelfde; waar je in Nederland gewend bent om weken zo niet maanden vooruit te plannen, bekijk je het in Suriname per dag. Of per uur, nog beter. Als het vandaag niet lukt dan morgen of volgende week. En hiervoor geldt hetzelfde: go with the flow.

Wij zijn de laatste bewoonsters geweest van het huis aan de rivier: De Fred. Samen met Marleen, Sandra, Lotte, Doris en natuurlijk Puck genoten we geregeld van een welverdiend Parbobiertje of chillertje op ons terras met uitzicht over de rivier en de jungle. Handig, want dan kan je ook zo het bootje van één van de broeders instappen om wat meerval te vangen of Bigi Pan te bewonderen. De groep voor ons was begonnen met boksen bij de boksschool Ever Ready, geleid door meneer Romano. Een 84-jarige ex-bokser die met veel passie ons les gaf (of nou ja, superviseerde). Waar maak je in Nederland nou mee dat je aan het eind van je werkdag samen met je collega’s en supervisor staat te zweten in de boksschool?! Geregeld zijn we ook gaan zwemmen uiteraard, met die hoge temperaturen is wat verkoeling wel gewenst… Op het laatst (toen het eten steeds lekkerder werd…) hebben we er hardlopen naar het zwembad aan toegevoegd. Zigzaggend om de straathonden heen!

Wij waren de eerste groep die naar het ziekenhuis in Wageningen mocht gaan. Een klein ziekenhuisje in een klein dorp. Een week lang, 24/7 dienst, met gemiddeld rond de 5 patiënten per dag. Maar ook wel eens dagen met 25 patiënten, en ook wel eens geen… Gelukkig zit je in een chill appartementje op het ziekenhuisterrein met wifi, en ligt Wageningen ook aan de rivier waar je kan ‘wandelen’ of vissen. Er zijn minder voorzieningen en mogelijkheden dan in Nickerie; alleen lab (maar niet alles is mogelijk) en röntgen (de foto’s worden pas de volgende dag in Nickerie ontwikkelt). Je zit er het grootste gedeelte van de dag als enige arts, met supervisie via de telefoon in Nickerie/Paramaribo. Maar gelukkig zijn het met name huisartsenklachten die je behandelt, enkele uitzonderingen daar gelaten.

Al met al heb ik een hele leerzame tijd gehad in Suriname, ik kan nu zeker zieke van niet zieke patiënten onderscheiden! Je leert werken met de middelen die er zijn en je kan zoveel leren van de mensen daar. Een klinische blik ontwikkel je hier beter dan in Nederland, waar men sneller teruggrijpt op aanvullende onderzoeken, die hier gewoon niet altijd aanwezig zijn. Tel daarbij op de relaxte levensstijl van de Surinamers; ik heb een fantastische tijd daar gehad. En binnenkort ga ik voor de 3de keer terug om het land en zijn mensen een brasa te geven!

 

Eva Smeenk – 19 mei 2013, Zanderij (Internationaal vliegveld Suriname)

Terwijl ik dit schrijf kijk ik af en toe op naar het SLM toestel dat mij straks naar Nederland gaat brengen. In mijn oren klinken Suri-hitjes die stuk voor stuk leuke herinneringen oproepen. Een half jaar werken als SEH-arts in Nickerie is ten einde gekomen.

In november vorig jaar zat ik in het vliegtuig en was ik bang dat ik een verkeerde beslissing had gemaakt. Kon ik wel een half jaar zonder mijn vrienden en familie? Ben ik wel stressbestendig genoeg voor EHBO werk? En had ik niet te weinig ervaring als arts?
De eerste dagen bleef ik twijfelen over mijn keuze om naar Suriname te gaan. Paramaribo bleek op zondag een saaie spookstad te zijn. Op maandag en dinsdag flink gedoe omtrent het visum, en op woensdag werd ik na een lange autorit niet al te vriendelijk begroet door Bolle, de hond van het artsenhuis. De eerste dagen in Nieuw Nickerie was ik ook nog niet helemaal op mijn gemak. Ik had last van onzekerheid tijdens het werk op de SEH, van angst voor de vele straathonden,  voor het roekeloze rijgedrag van de Surinamers en van de kakkerlakken in huis…
Gelukkig waren mijn huisgenoten en iedereen in het ziekenhuis erg aardig en behulpzaam. Ik begon direct met 2x in de week tennisles en 1x in de week Spaanse les. Daarnaast was er elke week wel  een feestje, borrel of etentje. De integratie verliep vlot!
Ook op de EHBO voelde ik me al snel thuis. De klachten van de patiënten variëren van simpele huisartsklachten tot ernstige traumapatiënten, intoxicaties en ernstige psychosomatiek (of dramatiek) tot slangenbeten en ingewikkelde multimorbiditeit. De patiënten zelf zijn ook heel divers, onder andere in hun presentatie, coping en communicatie. Naast Nederlands wordt er ook (Guyanees-)  Engels, Sranan en Hindi gesproken. De specialisten zijn allemaal goed benaderbaar. Het meest heb ik geleerd van Elske Hoornenborg (internist) en Foke van Delft (MDL arts). Helaas, is ook hun aanwezigheid tijdelijk. Zij zullen in oktober 2013 het ziekenhuis verlaten.
Ondanks dat we soms veel uren moesten werken (werkweken varieerde van 21 tot 64 uur per week), heb ik altijd een vakantiegevoel gehad. In het huis waar wij met z’n vijven woonden was het altijd erg relaxed. Dit resulteerde soms in een vieze bende maar zeker ook in heel veel lol. Natuurlijk waren er ook de tripjes die hebben bijgedragen aan het vakantiegevoel. Zo heb ik prachtige vogels gespot in Bigi Pan, ben ik Back to Basic gegaan aan de Boven Suriname rivier,  ben ik verwend in Kabalebo, gingen we op medische missie naar Apoera, was ik samen met Sitsi vereerd om mee te mogen gaan met een uitje van verpleegkundigen naar Isadou en heb ik met Jorine, Fieke en Linda een ‘roadtrip’ gemaakt naar Frans Guyana.

Al met al bleek de keuze om hier naar toe te gaan één van de beste keuzes van mijn leven. Ik ga het personeel en de gemoedelijke kleinschaligheid van het ziekenhuis missen, evenals de grappen, de honden (uiteindelijk deed Bolle toch wel lief), het dansen, het wandelen, de markt, de roti van Chris, de tennisles van Dan en nog veel meer.
Ik speel nu het liedje van Demarco  “I love my life” nog maar eens af op mijn IPod. Het is een heel toepasselijk Suri-hitje, zo terugkijkend op mijn half jaar in Suriname!